آمریکا، سرزمین فرصت ها | USA: Land of Opportunities

لارس فون تریه، کارگردان محبوبم همیشه به مباحث اخلاقی و انسانی، اجتماعی و سیاسی در فیلم هاش علاقه داشته و برای بیان مشکلات انسانی و انتقاد سیستم های کنترل گر اجتماعی و جکومتی، و زشتی های رفتاری آدم ها خیلی بی پروا و حتی در بعضی مواقع افراطی در ساخت آثارش عمل کرده. این جسارت در نمایش تفکرات و دغدغه هاش، حتی به قیمت سانسور، مخالفت منتقدان و کاهش فروش و درآمد فیلم ها براش آب خورده! اما فون تریه از همون ابتدای کاریش نشون داد که به چهارچوب های سینمایی و تبلیغاتی خیلی پای بند نیست و با آغاز جنبش فیلمسازی "دگما 95" ؛ گامی بزرگ برای خلاقانه تر کردن تولید فیلم و تقویت انگیزه برای ساخت آثار ارزشمندتر برداشت و اسم خودش رو برجسته کرد.

در ادامه همچین تفکرات ذهنی، تصمیم بزرگتری رو گرفت و ایده ساخت چند فیلم با محوریت تاریخ معاصر آمریکا (به نمایندگی از جامعه پیشرفته و متنوع انسانی) و بررسی مباحث اخلافی و اجتماعی در بین اونها رو در قالب پروژه ای با عنوان "آمریکا، سرزمین فرصت ها" آغاز کرد. این مجموعه قرار بود در قالب سه گانه ای منتشر بشه، ابتدا "داگویل" Dogville در سال 2003 ساخته شد؛

نکته ای از دو فیلم سولاریس و ملانکولیا

اخیرا فیلم Melancholia لارس فون تریه و Solaris تارکوفسکی رو دیدم، متوجه شدم که نقاشی معروف شکارچیان در برف اثر پیتر بروگل در هر دو فیلم به نمایش دراومدن. نکته جالبی بود برام، مشابهاتی هم در مفاهیم فیلم ها به چشم میخوره؛

 هر دو فیلم برای نشان دادن فضای سکوت، خسته، سرد و تاریک و حتی افسردگی و درماندگی انسان خواستن از این اثر برای بیان مفهوم استفاده کنن. در ملانکولیا انسان هایی رو می بینیم که به خوشبختی و رفاه خوبی در حال رسیدن هستن، اما باز هم از درون افسرده و غمگینن، در سولاریس هم انسان ها گرفتار اشتباهات و تصورات ذهنی گذشته هستن که مانع از سرزندگی حال و آینده اونها شده.

همینطور در این دو فیلم، انسان ها وقتی با پدیده ای فضایی که هنوز درک و تصور کاملی از اون ندارن، مواجه میشن دچار تغییرات روحی و روانی شدید میشن، در سولاریس، این نزدیکی با فضای سولاریس؛ باعث یادآوری خاطرات گذشته میشه که موجب پریشانی و سردرگمی انسان میشه، در ملانکولیا؛ نزدیک شدن سیاره ای به زمین، باعث ترس و اضطراب و روان پریشی انسان میشه.